Tags

, , ,

Dat heb ik even onderschat!

bekken

Toen ik ongeveer 4/5 maanden zwanger was kreeg ik last van mijn onderrug en bekken. Zelf had ik daar eerst niks achter gezocht…. Bijna iedere vrouw die zwanger is heeft daar wel last van toch? Dat bleek toch net even iets anders. Al heel snel werd het zo erg dat ik soms mijn benen niet op kon tillen om ze bijvoorbeeld over elkaar te kruisen. Ik werd met pijn wakker en ging er mee naar bed. Ook gedurende de nachten hield het me vaak wakker. De rest van mijn zwangerschap heb ik fysiotherapie hiervoor gehad 1 soms 2x per week. Het verlichtte de pijn zo af en toe, maar helaas was dit vaak maar voor korte duur.
Mij is al die tijd verteld dat het allemaal wel over zou gaan en dat ik na de geboorte van mijn dochter langzamerhand weer wat op zou knappen. Helaas blijkt dit mij niet zo gegund. Mijn dochter is inmiddels 20 maanden oud en ik heb nog steeds dagelijks veel pijn.

Er zijn zoveel dingen die ik eigenlijk niet meer kan of mag. Werken….sporten… lang zitten, lopen, staan of überhaupt rennen. Ik heb speciale kussens om op te slapen, kussens om op te zitten en mee auto te rijden, en uiteraard heel veel fysiotherapie bij inmiddels 3 verschillende therapeuten. Maar dit alles heeft in de afgelopen 24 maanden nog niet heel veel verbeterd.

Met mijn dochtertje op de grond spelen, haar gewoon in bad doen en wassen en met haar spelen in bad, haar goed stevig instoppen in haar bedje, haar gemakkelijk tillen, wandelen, naar de speeltuin en nog heel veel dingen zijn dingen die ik niet meer kan zonder daar dagen lang voor gestraft te worden. En dan heb ik het nog niet eens over de overige handelingen die je in een dag doet. Schoonmaken, de was doen, boodschappen doen en vaak simpelweg de trap oplopen is voor mij vaak een uitdaging en een klap van de realiteit dat dit niet meer zo gaat als voorheen. Het valt mij absoluut tegen. Ik vraag mij dan ook af of ik er ooit vanaf ga komen. Mijn huisarts zegt dat hij nog nooit iemand is tegen gekomen die er niet vanaf is gekomen. Het duurt alleen heel erg lang. Een andere specialist/fysiotherapeut zei tegen mij dat ik me misschien maar op moest voorbereiden dat dit een blijvend iets is.

Wat nou als inderdaad de uitzondering ben en ik moet hier mee leren leven…..?

Natuurlijk er zijn veel, veel ergere dingen in het leven en wat dat betreft mag ik niet klagen. Maar voor mij is dit op het moment een grote belemmering en ik kan daar best wel eens behoorlijk boos over zijn. Het beperkt mij heel erg met dagelijkse dingen. Iedere dag leven met pijn is niet normaal! Het is niet eerlijk en zeker weten niet leuk.

Ook ik wil zorgeloos leuke dingen doen. Een dag door komen zonder pijn. Gewoon normaal kunnen werken, het huishouden kunnen doen (al heeft dat niet mijn voorkeur! Hihi) en alles met mijn dochtertje kunnen doen wat ik wil.

Maar we blijven positief! Ik ga er niet vanuit dat ik een uitzondering ben maar dat dit met tijd gewoon overgaat. Dat straks een tijd aan breekt waarin pijn niet meer de leidraad van mijn dag is. Tot die tijd gaan we gewoon door, ik zal de dingen niet laten. Hier een daar een aanpassing en dingen met mate doen maar we gaan door met de schouders eronder.

bekken2

With love N.

Advertenties