Tags

, , , , ,

angsten1

Door de blog van #lisanneleeft – Mijn Angst (http://www.lisanneleeft.nl/mijn-grootste-angst/ ) ben ik zelf ook gaan nadenken over mijn angsten.Ik zeg angstEN omdat ik er meerdere heb helaas. Ik vind het ontzettend moedig en knap dat Lisanne haar angsten deelde, het zijn niet voor niets angsten. Maar tegelijkertijd denk ik dat het ook bevrijdend kan zijn zo out in the open, dus ik geef het ook een kans. Here we go.

Mijn ongeluk

Om deze angst te omschrijven moet ik uitleggen wat vooraf gebeurd is.

Januari 2013:
Het had gesneeuwd en  na mijn werk ging ik  Lisa (mijn dochtertje) ophalen bij mijn schoonouders. Ik zette haar in de maxi cosi en ik liep naar de auto. Op het moment dat ik op straat stapte ging het gruwelijk mis. Mijn rechter been gleed weg. Ik voelde een hoop geknak en gekraak en vervolgens kon ik niet meer lopen of staan. Ik liet mijn dochter vallen (gelukkig niet hard) en viel zelf met een smak op de grond.

Daar lag ik dan, midden op straat, in de sneeuw schreeuwend om hulp naar een man die ik verderop in de straat zijn auto zag inruimen. Help me! Help me alsjeblieft riep ik. De man keek om…. En ging vervolgens verder met war hij mee bezig was.

Gelukkig kwam hulp wel snel. Mijn schoonmoeder en 2 buren kwam naar buiten gerend. Al snel werd duidelijk dat hun niet veel voor mij konden doen, dus belde ze een ambulance. Wachten op de ambulance leek een eeuwigheid te duren. Vreselijk heb ik liggen gillen, het deed z’n ongelofelijke pijn! Hij breekt! Hij breekt! Riep ik steeds.

Mijn knieschijf was met mijn glijder uit zijn kom geschoten. Heel erg ver uit de kom geschoten. Hij zat namelijk aan de rechterkant van mijn been, bijna in mijn knieholte (geen grapje). Mijn schoonmoeder heeft de hele tijd naast mij in de sneeuw gezeten en mijn knieschijf vast gehouden om ervoor te zorgen dat hij niet verder weg zou zaken.

Dit, heb ik later begrepen, is een vreselijk gezicht en gevoel geweest. Een onderdeel van iemands knie in je handen hebben, daar waar het niet hoort. En daar waar het wel zou moeten zitten een lege plek terug te zien. Kippenvel momentje!

Toen de ambulance kwam werd hun ook wel snel duidelijk dat ze niks met mij konden doen zonder verdoving. Al snel kreeg in een infuus en werd ik onder narcose gebracht. Daar lag ik dan, nog steeds in de sneeuw, diep in slaap. Iets wat mijn vriend zijn broertje (8 jaar oud) niet kon begrijpen. Mijn schoonmoeder zei namelijk tegen het ambulance personeel breng haar maar weg, helemaal weg (ze doelde op de narcose) later zei mijn vriend zijn broertje tegen zijn moeder dat hij daar niks van begreep. Vinden jullie Nanda niet lief dat ze weg moest? Hoe schattig is dat!!

Het ambulance personeel heeft mijn knieschijf weer terug op zijn plek gezet. Wat wel een opgave is geweest en ik heb later begrepen dat ze sterke twijfels hadden of ze de boel wel weer op de juist plek zouden krijgen aangezien hij dusdanig ver weg gezakt was. Gelukkig is het gelukt. De weken erna waren vol pijn en angst. Angst dat het weer zou gebeuren.
angsten3
En die angst is helaas niet meer weg gegaan. Bijna iedere dag nog wordt ik eraan herinnerd. Mijn knie is zwak en erg kwetsbaar. Doordat dit gebeurd is (en dit was niet de eerste keer, wel de eerste keer zo erg. Normaal schiet het namelijk gelijk weer terug) zijn mijn banden extra lang geworden. Ze kunnen de boel niet zo gemakkelijk meer op zijn plek houden. De kans dat het weer gebeurd is dus aanwezig. Ik moet altijd nadenken als ik dingen doen. Ik kan geen sprintje trekken of een plotselinge draai bijvoorbeeld. Een bal schoppen hoef ik niet meer te doen.

Mijn angst is dus dat het nog eens gebeurd. Angst voor de verschrikkelijke pijn! Maar een nog grotere angst dat het gebeurd als ik alleen ben met mijn dochtertje en ik haar niet meer kan beschermen!! Mijn haren staan werkelijk waar overeind nu ik dit typ! BAH!!

Mijn tijd

Een andere grote angsten van mij is dat ik mijn dochter niet zie opgroeien. Ik ben van mening dat het een van de mooiste gebeurtenissen is waar je bij mag zijn, je kind zien opgroeien tot een mooi persoon een volwassenen. Haar zien trouwen, kindjes krijgen en die kinderen zien opgroeien wat ook een stukje van jou heeft. Fantastisch.

Maar tegelijkertijd ook een verschrikkelijke gedachte als dat dus niet kan. Als ik daar niet bij mag zijn.  Laten we hopen dat dit niet zover komt hoor! Ik wil haar troost zijn als een relatie mislukt. Ik wil bij al haar mooie dingen zijn. Ik wil erbij zijn als ze trouwt, ik wil mijn kleinkinderen ooit eens ontmoeten, ik wil zo ontzettend veel.
Een familielid van ons is jaren geleden overleden door een auto ongeluk, dit was op oudejaarsdag. Iets wat zijn stempel wel nalaat natuurlijk. Hij liet twee dochters achter. Op de begrafenis sprak een van zijn dochters prachtige woorden, woorden die ik nooit zal vergeten:

Papa ik heb er altijd van gedroomd dat jij mij ooit weg zou geven op mijn trouwerij, dit kan nu niet meer. Maar papa wil je mijn dan beloven dat jij degene bent die mij ophaalt als het mijn tijd is?

Kippenvel van top tot teen!

Ik hoop zo dat mijn dochter deze woorden nooit voor mij of haar vader hoeft te zeggen.

Dat ze ooit trouwt en wij erbij zijn. Dat we met zijn allen bij elkaar blijven totdat wij oud en bejaard zijn en in ons slaap blijven.
Best heftig vind je niet?

Dit zijn bij uitstek mijn grootste angsten.

Met mijn kleine angsten zal ik jullie nu niet vervelen…. Wie weet op een dag wel.

angsten2

With love N.

Advertenties